İnsan her yeri yazar da kendi şehri söz konusu olunca sessiz kalır mı böyle?
O kadar çok seviyorum ki İstanbul’u – karmaşasıyla beraber, evet! – size anlatamam hem ne çok sevdiğimi, hem de neden sevdiğimi. Ama sanırım evde olmanın dezavantajıyla kendi hayatıma dalıyorum genellikle, kaçıyor potansiyel İstanbul anları.
Moskova’nın bende çok ayrı bir yeri vardır.. Bu yazım da diğerlerine nazaran epey farklı olacak bu nedenle.. Anlatacak ve paylaşacak o kadar şey var ki bunları ancak parçalar halinde anlatabileceğim, tabii ki fotoğraflarımla dekore edilmiş bir biçimde.
Şehirlerin de insanlar gibi karakterlere hatta bir cinsiyete sahip olduğuna inanırım. Benim gözümde Moskova bir şehir değil de insan olsaydı kesinlikle bir kadın olurdu. Tahmin edilemez, melankolik, olgun ama içinde gencecik ve enerjik, hakkında birşeyler öğrenmeyi çok isteyeceğiniz, gizemli ve puslu bir geçmişe sahip, şarap gibi bir kadın. Bir masalın prensesi, kırmızılara ve altın takılarla bezenmiş bir kraliçe…
Gelibolu’dan İstanbul yönünde ilerlerken yolda kuzu pirzola hayalleri kurulmaya başlandı ve yola bu hayaller ile dolup taşarak devam edildi. Kilo ile pirzola yapan yer araştırmalarım sonucu soluk Erdoğan Yıldız Restaurant’ta alındı.
Yeşillik içerisinde, kamelyalar, hamaklar bulunan temiz bir mekan burası. 2 adet tavşanın sürekli masanın etrafında sempatik tavırlar içinde bulunmaları, göbeklerinin üzerlerine yatıp atılan ekmeklerden yemeleri kabul etmeliyim ki beni olumlu etkilemiştir.
Bozcaada dönüşünü Çanakkale – Tekirdağ rotası üzerinden gerçekleştirince bir yerleri gezmesem de, bir yerlerde yedim, lezzet keşfi yaptım.
İlk denemem geçen sefer kokoreç ve peynir tatlısı molası verdiğim Gelibolu’da oldu. Bir önceki yazıma buradan ulaşabilirsiniz.
Burada midyeci İlyas amca var. Midye dolmaları çok nefis, hafif baharatlı, karabiberli. Ben çok sevdim. Midye dolma yerken büyükler daha pahalıdır ama ucuz ve küçük olanlar her zaman daha lezzetlidir. İlyas Usta’da mutlaka midye dolma tadın! Ben Ege’de yiye yiye midye dolmaları artık İstanbul’da yiyemez oldum, üzüleyim mi sevineyim mi bilmiyorum ama buralardakiler artık çok yavan ve geliyor. Hevesimi böyle gezilere saklıyorum ve buldum mu kaçırmıyorum.
İlyas Usta’nın arabası hemen Alaeddin Konserve mağazasının önünde duruyor. Sardalya sevenler buraya! Nostaljik kutularıyla hiç değilse hediyelik bile alınıp götürülebilir. Ben öyle yaptım. Eskiden dedem iş için şehir dışına çıktığında özellikle de Çanakkale tarafına geldiğinde alıp götürürmüş sardalya anneme, ben de onun nostaljisini yaşatmak istedim. Oldukça hoş karşılandı.
Bir önceki sefer bayıldığım Peynir tatlısını yine aynı yerde yedim. Gel-Süt’te. Ama bu sefer sanki beklemiş gibiydi, yeterince sıcak değildi, o nedenle hayal kırıklığıydı biraz benim için. Yine de şans vermeye değer diyorum, geçtiğimiz sefer mis gibi terayağı kokuları o kadar güzeldi ki, hala o şekilde hatırlamayı tercih ediyorum 🙂
Viyana’yı işin içine müziği ve yemeyi içmeyi de katarsak Avrupa’nın en güzel şehirlerinden biri olarak niteleyebilirim. Özellikle de benim gibi tatlı sevmeyen birini bile bir Apple Strudel canavarına dönüştürdüğü için!! 
Viyana İstanbul’a 1 saat 50 dk’lık uçuş mesafesiyle, nispeten yakın tam bir Avrupa şehri… Tuna nehri taşmasın diye yapılmış Tuna kanalı bu şehrin merkezinin hemen içinden geçiyor. Bu kanalın hemen güneyinde Innere Stadt diye adlandırılan Old Town/ Eski Viyana bulunuyor. Zaten şehrin turistik kısmı da hemen hemen bu bölge. Önce yediğim içtiğimden başlayayım, sonra gezme kısmına da geleceğim 🙂
Gezi Giz'i 